Βρέθηκε το απολίθωμα του αρχαιότερου σπονδυλωτού ζώου

Ένα απολίθωμα ηλικίας 260 εκατ. ετών είναι το αρχαιότερο γνωστό σπονδυλωτό πλάσμα που διέθετε ένα είδος αντίχειρα και σκαρφάλωσε κάποτε σε ένα δέντρο, σύμφωνα με τους επιστήμονες. Το εύρημα αποκαλύπτει ότι οι πρόγονοί μας αποίκισαν τα δέντρα πολύ νωρίτερα από ό,τι νομίζαμε μέχρι τώρα.
Γραφική αναπαράσταση του "Suminia getmanovi", το αρχαιότερου σπονδυλωτού ζώου Το πλάσμα, με την επιστημονική ονομασία Suminia getmanovi, διέθετε επιμήκη χέρια και δάχτυλα, που του επέτρεπαν να αρπάζεται από τα δέντρα και να ανεβαίνει σε αυτά.
Το απολίθωμα (στην πραγματικότητα τα απολιθώματα, καθώς ανακαλύφθηκαν πάνω από 15 καλοδιατηρημένοι σκελετοί αυτού του είδους ζώου) πρωτοανακαλύφθηκε στην κεντρική Ρωσία, στην περιοχή Κίροφ, το 1994, όμως η μελέτη του και η συνειδητοποίηση της σημασίας του έγινε από ερευνητές του Μουσείου Φιλντ του Σικάγο, υπό τον παλαιοντολόγο Γιοργκ Φρόμπις.
Η σχετική επιστημονική παρουσίαση έγινε στο περιοδικό "Proceedings B" της Βασιλικής Εταιρίας Επιστημών της Βρετανίας, σύμφωνα με το BBC, το Live Science και τους "Τάιμς" του Λονδίνου.
Το εύρημα δείχνει με ποιο τρόπο συνέβη η εξελικτική αλλαγή που επέτρεψε στα ζώα να ζήσουν πλέον και στα δέντρα, αποφεύγοντας έτσι τα αρπακτικά.
Το απολίθωμα χρονολογείται από την ύστερη Παλαιοζωική περίοδο, όταν ακόμα υπήρχε η ενιαία υπέρ-ήπειρος Παγγαία, 30 εκατ. χρόνια περίπου πριν οι δεινόσαυροι κυριαρχήσουν στη Γη, και είναι κατά 100 εκατ. χρόνια παλαιότερο από το αρχαιότερο μέχρι σήμερα θηλαστικό ζώο που είχε βρεθεί ότι πρωτοανέβηκε σε δέντρα.
Το "Σουμίνια", που έμοιαζε μάλλον με σαύρα παρά με θηλαστικό, ήταν μικρό ζώο, μήκους περίπου 50 εκατοστών από τη μύτη του μέχρι την άκρη της ουράς του, παρόλα αυτά, σε σχέση με το μήκος του, είχε μεγάλα άκρα και ιδιαίτερα μακριά χέρια και πόδια.
Τα άκρα των δαχτύλων του ήσαν λεπτά και καμπυλωμένα, σαν νύχια αρπακτικού, πιθανότατα καλυμμένα με κάποια σκληρή ουσία κερατίνης, όπως στα σημερινά πουλιά, πράγμα που θα το διευκόλυνε στο γράπωμα και το σκαρφάλωμα, προκειμένου να φάει φύλλα. Η μακριά ουρά του επίσης θα το βοηθούσε να συγκρατηθεί στα κλαδιά και να ισορροπήσει.
Η πιο σημαντική παρατήρηση όμως των επιστημόνων ήταν ότι ένα δάχτυλο σε κάθε χέρι και πόδι ήταν αντικρυστό με τα υπόλοιπα, σαν το σημερινό αντίχειρα.
Είναι η πρώτη φορά που σε κάποιο απολίθωμα βρίσκεται ένα είδος αντίχειρα. Το ζώο ήταν ένας πρόγονος των θηλαστικών. Ανάμεσα στην εποχή που το "Σουμίνια" έζησε (πριν 260 εκατ. χρόνια) και στην περίοδο χρονολόγησης των παλαιότερων γνωστών απολιθωμάτων θηλαστικών που ζούσαν στα δέντρα, μεσολαβεί ένα κενό περίπου 100 εκατ. ετών.
Στο διάστημα αυτό, έλαβε χώρα η αργή εξελικτική μεταβολή που επέτρεψε στα θηλαστικά να ζήσουν στα δέντρα και να έχουν συγκριτικό πλεονέκτημα επιβίωσης.
"Πολύ συναρπαστικό", χαρακτήρισε το απολίθωμα ο παλαιοβιολόγος Κόνγουεϊ Μόρις του πανεπιστημίου Κέιμπριτζ. "Δείχνει για μια ακόμη φορά ότι πολλά πράγματα στην εξέλιξη μπορούν να συμβούν πολύ νωρίτερα από ό,τι θα αναμενόταν", πρόσθεσε.
(Πληροφορίες από το ΑΠΕ-ΜΠΕ)

Οι μεγαλύτεροι χαυλιόδοντες είναι από τα Γρεβενά

Το Σάββατο στη Μηλιά Γρεβενών θα γιορτάσουν μια διεθνή διάκριση: την απονομή του βραβείου Γκίνες για τους μεγαλύτερους χαυλιόδοντες που έχουν βρεθεί ποτέ στον κόσμο.
Η συστηματική παλαιοντολογική έρευνα στην περιοχή των Γρεβενών άρχισε το 1990 από το Τμήμα Γεωλογίας του ΑΠΘ. Τα ευρήματα έχουν προκαλέσει το διεθνές επιστημονικό ενδιαφέρον. Είναι μήκους 5,02 μ. και ανήκουν σε μαστόδοντο που έζησε στην περιοχή πριν από 3 εκατομμύρια χρόνια. Το εύρημα ήρθε στο φως το 2007 από ομάδα του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, με επικεφαλής την αναπληρώτρια καθηγήτρια Γεωλογίας, Ευαγγελία Τσουκαλά. Το νέο ρεκόρ ανατρέπει το προηγούμενο, με χαυλιόδοντες μήκους 4,39 μ. που έχει καταγραφεί το 1997, στην ίδια περιοχή, από την ανασκαφική ομάδα του ΑΠΘ.
Το τεράστιο σε μέγεθος εύρημα του 2007 προκάλεσε το ενδιαφέρον της διεθνούς επιστημονικής κοινότητας, κι αυτό δημιούργησε την ανάγκη να γίνει πραγματικότητα το πολυπόθητο Κέντρο Παλαιοντολογίας Γρεβενών. Θα στεγάσει τους χαυλιόδοντες, αλλά και πολλά ακόμη παλαιοντολογικά ευρήματα, που ήρθαν στο φως και μαρτυρούν την πλούσια πανίδα της περιοχής, πριν από εκατομμύρια χρόνια.
Ισως φαίνεται αυτονόητο, αλλά επί χρόνια δεν ήταν. Οι ανασκαφές στη Μηλιά άρχισαν πριν από 17 χρόνια. Ολοένα και περισσότερα ευρήματα, ηλικίας εκατομμυρίων ετών, έρχονταν στο φως. Αλλά όσο σημαντικά και παγκοσμίου ενδιαφέροντος είναι τα ευρήματα τόσο ισχνή και πενιχρή είναι η χρηματοδότηση των ανασκαφών. Δεν χρηματοδοτούνται από κάποιο υπουργείο, αλλά από τις περιορισμένες οικονομικές δυνατότητες της Νομαρχίας Γρεβενών και του Δημοτικού Διαμερίσματος Μηλιάς. Ελλείψει χρημάτων, το προσωπικό αποτελείται από φοιτητές, που φυσικά δεν πληρώνονται, και τους οποίους φιλοξενεί ο Δήμος Ηρακλεωτών Γρεβενών. Το ενδιαφέρον, που δεν έδειξε το ελληνικό κράτος, ήρθε από την Ολλανδία, τη Γαλλία, τις ΗΠΑ, το βιβλίο Γκίνες, το Ασοσιέιτεντ Πρες και το BBC. Ο επιστημονικός συνεργάτης στα Μουσεία Φυσικής Ιστορίας του Ρότερνταμ και της Οβερνιέ Γαλλίας, Ντικ Μολ, και ο Βίλρι Βαν Λόκχεμ, που εξειδικεύεται στα αιλουροειδή, πήραν μέρος στις ανασκαφές του 2007.
Το διεθνές ενδιαφέρον, έφερε το Κέντρο Παλαιοντολογίας. Το έργο, προϋπολογισμού 5.350.000 εκατ. ευρώ, έχει ενταχθεί στο Δ' ΚΠΣ, ενώ το υπουργείο Πολιτισμού έχει δώσει 5 εκατ. ευρώ, για το σκοπό αυτό, στην Περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας. Αναμένεται να είναι έτοιμο το αργότερο σε 5 χρόνια. Εχει ήδη ολοκληρωθεί η μελέτη τεκμηρίωσης, την οποία έκανε το Μουσείο Γουλανδρή μέσω του Εθνικού Κέντρου Βιοτόπων - Υγροτόπων (ΕΚΒΥ).
Το Κέντρο Παλαιοντολογίας θα βρίσκεται έξω από τη Μηλιά Γρεβενών. Οι επισκέπτες θα μπορούν να δουν πιστές αναπαραστάσεις σε φυσικό μέγεθος όλων των προϊστορικών ζώων που ζούσαν στην περιοχή, εικονική ξενάγηση, εργαστήρια συντήρησης απολιθωμάτων και παραγωγής εκμαγείων, αίθουσα εκδηλώσεων και ξενώνα για τη φιλοξενία ερευνητών και σπουδαστών. Η συστηματική παλαιοντολογική έρευνα στην περιοχή των Γρεβενών άρχισε το 1990 από το Τμήμα Γεωλογίας του ΑΠΘ. Μετά την ολοκλήρωση των ανασκαφών στη θέση Αμπέλια της πόλης των Γρεβενών, με την αποκάλυψη τμήματος σκελετού του γιγαντιαίου ελέφαντα «Elephas antiquus», ηλικίας 200.000 ετών, η Ευαγγελία Τσουκαλά και η ομάδα της συνέχισαν τις έρευνες στη Μηλιά, 15 χλμ. βορειοανατολικά των Γρεβενών. Είχαν πληροφορίες ότι το 1986 ένας κάτοικος της περιοχής, ο Θανάσης Δεληβός, είχε βρει απολιθώματα στη Μηλιά. Το 1997, το μέλος της ομάδας Βασίλης Μακρίδης εντόπισε το πρώτο ζευγάρι χαυλιόδοντων ενός γιγαντιαίου, γένους αρσενικού, μαστόδοντου «Mammut borsoni», βάρους πάνω από 6 τόνους και ύψους περίπου 3,5 μέτρων. Το μήκος του μεγαλύτερου χαυλιόδοντα είναι 4,39 μέτρα. Οι χαυλιόδοντες, μαζί πλήθος απολιθωμάτων μαστόδοντων και άλλων ζώων (ρινόκερων, ιππαρίων, μαχαιρόδοντων, ταπίρων κ.λπ.), στεγάζονται στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Μηλιάς, το οποίο μέχρι σήμερα έχει καταγράψει πάνω από 8.000 επισκέπτες. «Μόνο στο τελευταίο εξάμηνο, το επισκέφτηκαν 4.000 άνθρωποι», τονίζει η Ε. Τσουκαλά.
Το 2007, μέσα σε ένα αμμορυχείο, στην ίδια περιοχή της Μηλιάς, ανακαλύφθηκε δεύτερο ζευγάρι χαυλιόδοντων του ίδιου είδους, με μεγαλύτερο ακόμα μήκος: 5,02 μέτρα. Βρέθηκαν ακόμη η κάτω γνάθος του ζώου, από τις πληρέστερες του είδους στην Ευρώπη, και μεγάλο μέρος του σκελετού του. Από τα ευρήματα, το ύψος του ζώου υπολογίζεται στα 3,5 μέτρα, μέχρι τον ώμο, και το βάρος του σε 6 τόνους. Πρόκειται για ένα αρσενικό ζώο, η βιολογική ηλικία του οποίου, όπως προκύπτει από τα δόντια της γνάθου, υπολογίζεται μεταξύ 25 και 30 χρόνων.

Πηγή: Εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Οι μεγαλύτεροι χαυλιόδοντες στον κόσμο βρέθηκαν στο νομό Γρεβενών και καταχωρήθηκαν επισήμως στο βιβλίο Γκίνες, σε ειδική εκδήλωση, που πραγματοποιήθηκε σήμερα στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας της Μηλιάς του δήμου Ηρακλεωτών.
Η Guinness World Records βράβευσε τη νομαρχιακή αυτοδιοίκηση Γρεβενών και το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας, όπου φυλάσσονται τα παλαιοντολογικά ευρήματα, τα οποία είδαν το φως τα τελευταία χρόνια από τις ανασκαφές του Τμήματος Γεωλογίας του ΑΠΘ.
Οι χαυλιόδοντες, που βρέθηκαν, ανήκουν σε προβοσκιδωτό (μαστόδοντα- Mammut borsoni) 3.000.000 ετών και είναι οι μεγαλύτεροι παγκοσμίως, καθώς έχουν μήκος 5,02 μ. Το βραβείο παρέδωσε στο νομάρχη Γρεβενών, Δημοσθένη Κουπτσίδη, η εκπρόσωπος της Guinness World Records στην Ελλάδα, Τζένη Καραμποίκη, η οποία τόνισε πως τα Γρεβενά καταγράφονται για δεύτερη φορά στο Ρεκόρ Γκίνες, το 1997 όταν βρέθηκαν χαυλιόδοντες προβοσκιδωτού μήκους 4,39 μέτρων και σήμερα για τους χαυλιόδοντες μήκους 5,02 μέτρων.
Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης απονεμήθηκαν έπαινοι για την αφιλοκερδή συμμετοχή τους στις παλαιοντολογικές ανασκαφές, που είχαν αποτέλεσμα την προστασία και την ανάδειξη των απολιθωμάτων, στα μέλη της ομάδας του Α.Π.Θ. και στην αναπληρώτρια καθηγήτρια Ευαγγελία Τσουκαλά, από τον Κοσμήτορα του Α.Π.Θ. Ι. Παπαδογιάννη. Από την πλευρά της η κ. Τσουκαλά, επικεφαλής των ερευνών του Τμήματος Γεωλογίας του ΑΠΘ, έκανε μια αναδρομή στο ιστορικό των ανασκαφών στην Μηλιά και στα ευρήματα, που, όπως τόνισε, θα πρέπει να στεγαστούν στο Κέντρο Παλαιοντολογίας, το οποίο προωθεί η νομαρχιακή αυτοδιοίκηση Γρεβενών.
Στην ομιλία του ο νομάρχης, Δημοσθένης Κουπτσίδης, αναφέρθηκε στη δημιουργία ενός σύγχρονου πολυδύναμου Κέντρου Παλαιοντολογίας στο δημοτικό διαμέρισμα Μηλιάς του δήμου Ηρακλεωτών σε έκταση, που βρίσκεται δίπλα από το χώρο των ανασκαφών .
Όπως είπε, έχουν ήδη υπογραφεί οι προγραμματικές συμβάσεις του έργου της σύνταξης των μελετών, οι οποίες βρίσκονται στο στάδιο της ολοκλήρωσης τους. Σύμφωνα με τους μελετητές, το Κέντρο Παλαιοντολογίας θα καλύπτει δύο βασικούς τομείς δραστηριοτήτων: της επιστημονικής έρευνας σε θέματα παλαιοντολογίας και της έκθεσης των ευρημάτων για εκπαιδευτικούς σκοπούς. Το Κέντρο Παλαιοντολογίας θα περιλαμβάνει χώρους έρευνας, εργαστήρια συντήρησης, αίθουσα πολλαπλών χρήσεων, βιβλιοθήκη, χώρο εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων, ξενώνα αφιλοξενίας φοιτητών και ειδικών επιστημόνων, πωλητήριο, αναψυκτήριο, γραφεία και αποθηκευτικούς χώρους.
Η αρχική και βασική εκτίμηση των κτιριακών εγκαταστάσεων του Παλαιοντολογικού Κέντρου είναι 1.500-2000 μ2. Σε ότι αφορά τη συστηματική παλαιοντολογική έρευνα στην περιοχή των Γρεβενών αυτή άρχισε το 1990. Μετά την ολοκλήρωση των ανασκαφών στη θέση Αμπέλια της πόλης των Γρεβενών, με την αποκάλυψη τμήματος σκελετού του γιγαντιαίου ελέφαντα Elephas antiquus 200.000 ετών, η ομάδα του Τμήματος Γεωλογίας του Α.Π.Θ., συνέχισε τις έρευνες στη Μηλιά.
Το 1997, το μέλος της ομάδας Βασίλης Μακρίδης εντόπισε το πρώτο ζευγάρι χαυλιοδόντων ενός γιγαντιαίου, γένους αρσενικού, μαστόδοντα Mammut borsoni (Hays 1834), βάρους πάνω από 6 τόννους και ύψους περίπου 3,5 μέτρα. Το μήκος του μεγαλύτερου χαυλιόδοντα είναι 4.39 μέτρα.
Οι χαυλιόδοντες, μαζί πλήθος απολιθωμάτων μαστόδοντων και άλλων ζώων (ρινόκερων, ιππαρίων, μαχαιροδόντων, ταπίρων κ.λπ.), στεγάζονται στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Μηλιάς, το οποίο μέχρι σήμερα έχει καταγράψει πάνω από 8.000 επισκέπτες.
Το 2007, μέσα στο αμμορυχείο των αδελφών Πασαγιάννη, στην ίδια περιοχή της Μηλιάς, ανακαλύφθηκε δεύτερο ζευγάρι χαυλιοδόντων του ίδιου είδους του μαστόδοντα των 3 εκατ. ετών με μεγαλύτερο ακόμα μήκος, 5,02 μέτρα. Η ανασκαφή πραγματοποιήθηκε από την ομάδα ανασκαφών του ΑΠΘ με επικεφαλής την κα Τσουκαλά, σε συνεργασία με τον Ολλανδό Dick Mol συνεργάτη του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας του Ρότερνταμ.
(Πληροφορίες από το ΑΠΕ-ΜΠΕ)

Στο βιβλίο των Ρεκόρ Γκίνες καταχωρούνται οι μεγαλύτεροι παγκοσμίως χαυλιόδοντες στον κόσμο, μήκους 5,02 μ., από μαστόδοντα 3 εκατομμυρίων ετών, που ανασκάφθηκε το 2007 από ομάδα του Α.Π.Θ., με επικεφαλής την Αν. Καθηγήτρια του Τμήματος Γεωλογίας του Α.Π.Θ., Ευαγγελία Τσουκαλά. Το νέο ρεκόρ ανατρέπει το προηγούμενο μήκους 4.39 μέτρα που έχει καταγραφεί το 1997, στην ίδια περιοχή, από την ανασκαφική ομάδα του Α.Π.Θ.
Το Βραβείο Γκίνες θα δοθεί κατά τη διάρκεια ειδικής εκδήλωσης που θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 5 Σεπτεμβρίου 2009 και ώρα 13.00, στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας, στο Δ.Δ. Μηλιάς, του Δήμου Ηρακλεωτών, του νομού Γρεβενών.
Το ρεκόρ Γκίνες αποδίδεται στη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Γρεβενών - Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Μηλιάς όπου φυλάσσονται τα ευρήματα.
Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης θα τιμηθούν για την αφιλοκερδή συμμετοχή τους στις παλαιοντολογικές ανασκαφές που είχαν αποτέλεσμα την προστασία και την ανάδειξη των απολιθωμάτων, τα μέλη της ομάδας του Α.Π.Θ. και η Αν. Καθηγήτρια Ευαγγελία Τσουκαλά, από τον Πρύτανη του Α.Π.Θ., Καθηγητή Αναστάσιο Μάνθο και το Νομάρχη Γρεβενών Δημοσθένη Κουπτσίδη.
Να σημειωθεί ότι η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Γρεβενών επιχορηγεί τις δαπάνες των ανασκαφών. Σημαντική είναι και η συνδρομή του Δήμου Ηρακλεωτών, στον οποίο ανήκει διοικητικά το Δ.Δ. της Μηλιάς.
Σύμφωνα με την Αν. Καθηγήτρια του Α.Π.Θ., Ευαγγελία Τσουκαλά «το επιστημονικό και εκπαιδευτικό ενδιαφέρον καθώς και ο κοινωνικός αντίκτυπος επιβάλλουν την άμεση δημιουργία ενός Κέντρου Παλαιοντολογίας που θα στεγάσει τα μοναδικά αυτά ευρήματα, σύμφωνα και με την τελευταία σημαντική καταγραφή τους στο Βιβλίο των Ρεκόρ Γκίνες».
Σύντομο ιστορικό της ανασκαφής.
Η συστηματική παλαιοντολογική έρευνα στην περιοχή των Γρεβενών άρχισε το 1990 από το Τμήμα Γεωλογίας του Α.Π.Θ.
Μετά την ολοκλήρωση των ανασκαφών στη θέση Αμπέλια της πόλης των Γρεβενών, με την αποκάλυψη τμήματος σκελετού του γιγαντιαίου ελέφαντα Elephas antiquus 200.000 ετών, η ομάδα με επικεφαλής την Αν. Καθηγήτρια του Τμήματος Γεωλογίας του Α.Π.Θ., Ευαγγελία Τσουκαλά, συνέχισε τις έρευνες στη Μηλιά, 15 χλμ. βορειοανατολικά των Γρεβενών.
Οι πληροφορίες που αξιοποιήθηκαν αναφέρονταν, από το 1986, σε απολιθώματα που βρήκε ο κάτοικος της περιοχής Θανάσης Δεληβός στη Μηλιά. Το 1997, το μέλος της ομάδας Βασίλης Μακρίδης εντόπισε το πρώτο ζευγάρι χαυλιοδόντων ενός γιγαντιαίου, γένους αρσενικού, μαστόδοντα Mammut borsoni (Hays 1834), βάρους πάνω από 6 τόννους και ύψους περίπου 3,5 μέτρα. Το μήκος του μεγαλύτερου χαυλιόδοντα είναι 4.39 μέτρα.
Οι χαυλιόδοντες, μαζί πλήθος απολιθωμάτων μαστοδόντων και άλλων ζώων (ρινόκερων, ιππαρίων, μαχαιροδόντων, ταπίρων κ.λπ.), στεγάζονται στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Μηλιάς, το οποίο μέχρι σήμερα έχει καταγράψει πάνω από 8.000 επισκέπτες.
Το 2007, μέσα στο αμμορυχείο των αδελφών Πασαγιάννη, στην ίδια περιοχή της Μηλιάς, ανακαλύφθηκε δεύτερο ζευγάρι χαυλιοδόντων του ίδιου είδους του μαστόδοντα των 3 εκατομ. ετών με μεγαλύτερο ακόμα μήκος: 5,02 μέτρα!
Η ανασκαφή πραγματοποιήθηκε από την ομάδα ανασκαφών του ΑΠΘ με επικεφαλής την Ε. Τσουκαλά, σε συνεργασία με τον Ολλανδό Dick Mol συνεργάτη του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας του Ρότερνταμ.

Πηγή: Εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Ανακαλύφθηκε «μίνι» Τυρανόσαυρος Ρεξ

Ο τρομερός Τυρανόσαυρος Ρεξ, ο πιο φονικός δεινόσαυρος που έζησε ποτέ στη Γη, απέκτησε πλέον και μια «μίνι» εκδοχή, καθώς οι παλαιοντολόγοι ανακάλυψαν ένα πλάσμα που του έμοιαζε σχεδόν από κάθε άποψη, αλλά ήταν μόνο το ένα πέμπτο σε ύψος και το ένα εκατοστό σε όγκο.
Σε κάθε περίπτωση, κανένας άνθρωπος δεν θα ήθελε να συναντήσει αυτή την πιο μικρή, αλλά φονικότατη "μηχανή".
"Σαγόνια πάνω σε πόδια" χαρακτήρισαν οι παλαιοντολόγοι τον μίνι-Τ.Ρεξ. Το σχεδόν πλήρες και άψογα διατηρημένο απολίθωμα, που βρέθηκε στην Κίνα, ονομάστηκε Raptorex kriegsteini και ρίχνει νέο φως στην καταγωγή του πιο διάσημου δεινόσαυρου (μετά και το φιλμ "Τζουράσικ Παρκ"!) , σύμφωνα με το BBC και το Γαλλικό Πρακτορείο.
Μέχρι τώρα οι επιστήμονες θεωρούσαν ότι ο Τ.Ρεξ προήλθε από τον Αλλόσαυρο, έναν ανάλογου μεγέθους αλλά πιο…ατσούμπαλο δεινόσαυρο, που έζησε 50 εκατ. χρόνια νωρίτερα από τον Τ.Ρεξ. Όμως η ανακάλυψη του μήκους τριών μέτρων και βάρους περίπου 60 κιλών Ραπτόρεξ (Raptorex), μέσα σε βράχους στη βορειοανατολική Κίνα, από τον Πολ Σερένο του πανεπιστημίου του Σικάγο, δημιουργεί νέα δεδομένα, καθώς ο μίνι δεινόσαυρος, που έζησε πριν 125 εκατ. χρόνια, φαίνεται να αποτελεί τον χαμένο ενδιάμεσο κρίκο στην εξέλιξη του Τυρανόσαυρου Ρεξ.
Μέχρι τώρα ουσιαστικά δεν είχαν βρεθεί σχετικά ολοκληρωμένα απολιθώματα κάποιου είδους που θα μπορούσε να θεωρηθεί πρόγονος του Τ.Ρεξ. Σύμφωνα με τον Σερένο, ο οποίος παρουσίασε την ανακάλυψη στο περιοδικό "Science", μαζί με τον Στέφεν Μπρουσάτε του Αμερικανικού Μουσείου Φυσικής Ιστορίας της Ν.Υόρκης, ο "Ραπτόρεξ" ανήκει σε ένα πρώιμο παρακλάδι της εξελικτικής ομάδας που τελικά δημιούργησε τον Τ.Ρεξ πριν 85 εκατ. χρόνια.
Ο Τυρανόσαυρος Ρεξ αποτέλεσε τον αδιαμφισβήτητο κυρίαρχο του βορείου ημισφαιρίου του πλανήτη μας για πολλά χρόνια, ώσπου εξαφανίστηκε πριν περίπου 65 εκατ. χρόνια, μαζί με τους άλλους δεινόσαυρους.
Σύμφωνα με τον Μπρουσάτε, "πολλά από αυτά που νομίζαμε ότι ξέρουμε για τον Τυρανόσαυρο Ρεξ, φαίνονται πλέον ότι είναι απλοϊκά ή τελείως λανθασμένα". Όπως είπε, "το νέο απολίθωμα δείχνει ότι κατά το 80% περίπου του χρόνου που έζησαν συνολικά οι Τυρανόσαυροι, ήσαν μικρά ζώα, στη σκιά άλλων πολύ μεγάλων και επιθετικών δεινοσαύρων".
Είναι έτσι πιθανό ότι ο Τ.Ρεξ μπόρεσε να αποκτήσει το κολοσσιαίο μέγεθός του μόνο όταν οι άλλοι μεγάλοι ανταγωνιστικοί σαρκοβόροι δεινόσαυροι εξαφανίστηκαν, όπως δήλωσε ο Σερένο. Αν και προς το παρόν ο "Ραπτόρεξ" βρίσκεται στο πανεπιστήμιο του Σικάγο, οι αμερικανοί ερευνητές θα τον επιστρέψουν σε μουσείο στην Κίνα, την χώρα από όπου, πριν από χρόνια, το απολίθωμα λαθραία εξήχθη για να καταλήξει σε μια ιδιωτική συλλογή αμερικανού γιατρού, πριν εξεταστεί επιστημονικά και αναγνωριστεί η μεγάλη σημασία του.

Πηγή: Εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Απολιθώματα 6,5 εκατ. ετών

Μοναδικά απολιθώματα χλωρίδας και θαλάσσιας πανίδας, ηλικίας 6.500.000 ετών, φέρνει στο φως η ανασκαφική έρευνα του Πανεπιστημίου Αθηνών στο χωριό Μακρυλιά, επτά χιλιόμετρα βόρεια της Ιεράπετρας, που άρχισε στις αρχές του καλοκαιριού. Επικεφαλής του επιστημονικού κλιμακίου, ο συντοπίτης Μιχάλης Δερμιτζάκης, καθηγητής Γεωλογίας και Παλαιοντολογίας.
Οαπολιθωμένος πλούτος παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον για την επιστήμη και το περιβάλλον, πανίδα, ψάρια και μαλάκια ηλικίας 6,5 εκατ. ετών και χλωρίδα, με πιο σημαντικό εύρημα απολιθωμένους φοίνικες σε εξαιρετική κατάσταση, που αναπτύχτηκαν στην περιοχή περίπου πριν από 2.000.000 χρόνια και το σημαντικότερο είναι ότι ανήκουν στο είδος «Φοίνικας του Θεόφραστου», δηλαδή στο ίδιο είδος με αυτό που ευδοκιμεί στο φοινικόδασος Βάι της Σητείας. Αρα, το είδος αυτό είναι ενδημικό στην Κρήτη και υπάρχει από τους προϊστορικούς χρόνους, συμπεραίνει ο κ. Δερμιτζάκης.
«Η ερευνητική μου ομάδα, πέραν αυτών, έχει εντοπίσει και πλήθος άλλων απολιθωμάτων και σημαντικών για την επιστήμη ορυκτών και πετρωμάτων. Θεωρήσαμε σκόπιμο λοιπόν να ενισχύσουμε την ανάπτυξη της περιοχής, βοηθώντας στη δημιουργία ενός κέντρου έρευνας, πολιτισμού και εκπαίδευσης στο εγκαταλελειμμένο σήμερα σχολείο της Μακρυλιάς. Το Μουσείο Γεωλογίας και Παλαιοντολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών θα συμβάλει στον εμπλουτισμό των συλλογών του κέντρου και στην ανάπτυξη των δραστηριοτήτων του με τη διοργάνωση σεμιναρίων μεταπτυχιακών φοιτητών και θερινών σχολείων συνεδρίων, με στόχο την ευαισθητοποίηση για την προστασία της φύσης και του περιβάλλοντος, καθώς και την περαιτέρω ανάπτυξη της περιοχής της ανατολικής Κρήτης», πρόσθεσε.
Αξίζει να αναφέρουμε ότι το πρώτο ελληνικό γραμματόσημο με θέμα παλαιοντολογικό είναι το απολιθωμένο ψάρι που βρέθηκε κοντά στη Μακρυλιά, μαζί με απολιθωμένη χλωρίδα ηλικίας 6.500.000 ετών. «Εδώ και χρόνια είχαμε ενδείξεις αλλά και αποδείξεις ότι η περιοχή μας κάτω από το άγονο έδαφός της κρύβει κάτι πολύ σπουδαίο για την επιστήμη και το περιβάλλον. Είχαμε διαπιστώσει, επίσης, το ενδιαφέρον πολλών άλλων επιστημόνων άγνωστων σε μας, που κατά καιρούς συναντούσαμε στο χωριό μας να ερευνούν τις περιοχές με τα απολιθώματα, είπε η εκπαιδευτικός και πρόεδρος του πολιτιστικού συλλόγου Μακρυλιάς, Σοφία Κονταξάκη.
Στις 20 Νοεμβρίου στο δημοτικό σχολείο Μακρυλιάς θα γίνει η επίσημη παρουσίαση των ευρημάτων και ενημέρωση για τον περιβάλλοντα χώρο του χωριού σε σχέση με τα απολιθώματα.*

Πηγή: Εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ