Ραντεβού στη μαγική φιέστα της φύσης

Από τον Εβρο μέχρι τα Χανιά, η Ορνιθολογική Εταιρεία, στο πλαίσιο μιας πανευρωπαϊκής γιορτής που πραγματοποιείται ταυτόχρονα σε 30 χώρες, θα φέρει το κοινό σε επαφή με το συναρπαστικό ταξίδι της μετανάστευσης των πουλιών

Η μεγαλύτερη εκδήλωση παρατήρησης πουλιών της Ευρώπης θα διοργανωθεί στη χώρα μας τις επόμενες ημέρες. Μια πανευρωπαϊκή γιορτή, κατά τη διάρκεια της οποίας μικροί και μεγάλοι θα έχουν την ευκαιρία να γνωρίσουν από κοντά το μαγικό κόσμο των πουλιών. Σε 16 σημεία της Ελλάδας, τα περισσότερα εκ των οποίων ανήκουν σε προστατευόμενες περιοχές, θα στηθούν παρατηρητήρια ενώ παράλληλα θα διεξάγονται προβολές και παρουσιάσεις για τα είδη που ζουν στη χώρα μας ή διέρχονται από αυτή κατά το μακρινό τους ταξίδι.

Περιβαλλοντικά παιχνίδια, παρουσιάσεις, εκθέσεις φωτογραφίας, απελευθέρωση πουλιών σε συνεργασία με τον Σύλλογο Προστασίας και Περίθαλψης Αγριας Ζωής ΑΝΙΜΑ, αφήγηση παραμυθιού, ζωγραφική, χειροτεχνία και ποικίλες άλλες δραστηριότητες θα πλαισιώνουν την εκδήλωση, που συνδυάζει τον εκπαιδευτικό της χαρακτήρα με τη διασκέδαση.

Ταυτόχρονα, οι συμμετέχοντες θα έχουν τη δυνατότητα να επισκεφθούν υγροτόπους διεθνούς σημασίας και εθνικά πάρκα της χώρας.

Από τον Εβρο μέχρι τα Χανιά, την Αττική, τη Θεσσαλονίκη, τη Χαλκιδική, τα Ιωάννινα, τις Σέρρες, την Πιερία, τη Θεσπρωτία και την Πρέβεζα η Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία, η οποία έχει την ευθύνη της διοργάνωσης, θα φέρει το κοινό σε επαφή με το συναρπαστικό ταξίδι της μετανάστευσης των πουλιών, το οποίο αποτελεί και κεντρικό θέμα της γιορτής. Η πανευρωπαϊκή γιορτή των πουλιών πραγματοποιείται ταυτόχρονα σε 30 χώρες και στηρίζεται από την παγκόσμια ομοσπονδία BirdLife International, εταίρος της οποίας στην Ελλάδα είναι η Ορνιθολογική Εταιρεία.

Η γιορτή συνιστά ένα ετήσιο γεγονός, που τα προηγούμενα χρόνια γνώρισε σημαντική επιτυχία. Η αυξημένη ανταπόκριση που παρατηρήθηκε και από την πλευρά του ελληνικού κοινού ώθησε τους υπευθύνους να αυξήσουν φέτος τις ημέρες της διοργάνωσης στη χώρα μας από δύο σε δέκα.

Συγκεκριμένα, οι εκδηλώσεις θα ξεκινήσουν στις 5 και θα ολοκληρωθούν στις 14 Οκτωβρίου, ενώ η είσοδος και η συμμετοχή σε αυτές θα είναι δωρεάν.

Στις εκδηλώσεις, οι οποίες σε αρκετές περιπτώσεις θα διεξαχθούν με τη συμβολή τοπικών φορέων, δήμων και Φορέων Διαχείρισης Προστατευόμενων Περιοχών, μπορούν να προγραμματιστούν και οργανωμένες επισκέψεις από σχολεία.

Στην Αττική το ραντεβού δίνεται την Κυριακή 7 Οκτωβρίου σε δύο σημεία: Στο Πάρκο Περιβαλλοντικής Εκαπίδευσης «Αντώνης Τρίτσης» στο Ιλιον και στον υγρότοπο της Βραυρώνας.

Εκεί από το πρωί μέχρι το μεσημέρι προβλέπεται να γίνουν περιηγήσεις, παρατήρηση πουλιών, παιχνίδια και απελευθέρωση πουλιών. Στη συμπρωτεύουσα οι εκδηλώσεις θα λάβουν χώρα την Παρασκευή στο Παραλίμνιο Πάρκο της Μεγάλης Βόλβης και το Σάββατο στη Νέα παραλία της Θεσσαλονίκης.

Ανακαλύφθηκε φτερωτός μετανάστης από τη Σιβηρία

Ο Νανοφυλλοσκόπος εντοπίστηκε στην Καισαριανή. Φωτογραφία Μ. Κωτσάκης - Αρχείο Ορνιθολογικής

Ένα νέο είδος πουλιού για την Ελλάδα -το 444ο στον αριθμό- ανακαλύφθηκε στην Αττική από την Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία. Ο νανοφυλλοσκόπος, που μέχρι σήμερα ήταν γνωστός για τις αποικίες που σχημάτιζε στη μακρινή Σιβηρία, εντοπίστηκε τα χαράματα της περασμένης Κυριακής... στην Καισαριανή.

Σχολιάζοντας την ανακάλυψη, ο γραμματέας της επιτροπής που ασχολείται με τα σπάνια πουλιά της Ελλάδας, κ. Νίκος Προμπονάς, είπε: «Αποτελεί μια ευχάριστη έκπληξη για όλους μας, ειδικά αν αναλογιστούμε ότι το μικροσκοπικό αυτό πουλάκι -έχει μήκος 10 εκατοστών και βάρος ελάχιστων γραμμαρίων- διένυσε αυτή την τεράστια απόσταση. Παράλληλα, για άλλη μια φορά αποδεικνύεται η φυσική αξία του Υμηττού καθώς και όλων των περιαστικών περιοχών».

Η ανακάλυψη προέκυψε μετά από πολύωρη αναμονή δεκάδων παρατηρητών της Ορνιθολογικής Εταιρίας, οι οποίοι είχαν ειδοποιηθεί από τον εθελοντή της οργάνωσης Μιχάλη Κωτσάκη: «Είχα δει το πουλί το προηγούμενο βράδυ», λέει ο ίδιος και προσθέτει: «Είναι όνειρο ζωής για κάθε παρατηρητή πουλιών να εντοπίσει ένα νέος είδος στη χώρα του και μάλιστα λίγα μόλις χιλιόμετρα από το κέντρο της Αθήνας. Οταν το είδα, δεν τολμούσα να πιστέψω ότι ήταν νανοφυλλοσκόπος! Οταν, όμως, έστειλα σχετικές φωτογραφίες στο φόρουμ της Ορνιθολογικής, οι πιο έμπειροι παρατηρητές το αναγνώρισαν».

Πηγή: Εφημερίδα ΕΘΝΟΣ

«Πνίγονται» 72 υγρότοποι της Αττικής

Σοβαρά προβλήματα ρύπανσης, μπαζωμάτων, καταπατήσεων, απαξίωσης και εγκατάλειψης αντιμετωπίζουν οι περισσότεροι υγρότοποι της Αττικής.
Τα τελευταία καταφύγια της άγριας ζωής στο λεκανοπέδιο της πρωτεύουσας μένουν συχνά «θαμμένα» κάτω από τόνους σκουπιδιών και μπάζων, ενίοτε καταπατημένα, ενώ τουλάχιστον πέντε υγρότοποι έχουν εξαφανιστεί πλέον από τον χάρτη...

Η Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία, σε συνεργασία με το Ινστιτούτο Εσωτερικών Υδάτων του Ελληνικού Κέντρου Θαλασσίων Ερευνών, ολοκλήρωσε το πρώτο στάδιο απογραφής 72 υγρότοπων και ρεμάτων, στο πλαίσιο του προγράμματος «Προστασία και Ανάδειξη των Υγροτόπων της Αττικής». Γι’ αυτό και κατέθεσε στις αρμόδιες υπηρεσίες του υπουργείου Περιβάλλοντος πρόταση οριοθέτησης, με σκοπό τη θεσμική κατοχύρωση, την προστασία και αποκατάστασή τους.

«Οι περισσότεροι υγρότοποι στην Αττική έχουν εξαφανιστεί ή είναι πλέον εξαιρετικά υποβαθμισμένοι», τονίζει η Ορνιθολογική, προσθέτοντας πως «μεγάλος αριθμός υγροτόπων έχει μετατραπεί σε χώρο εναπόθεσης μπάζων και απορριμμάτων, ενώ άλλοι έχουν επιχωματωθεί πλήρως με αποτέλεσμα τα όριά τους να χάνονται και να ξεχνιέται η ύπαρξή τους.

Σε παρόμοια κατάσταση βρίσκονται οι ποταμοί και τα ρέματα του λεκανοπεδίου».

Κάποιοι υγρότοποι έχασαν μεγάλο μέρος της έκτασής τους, όπως αυτός της Λούτσας και του Ασωπού - Σκάλας Ωρωπού.

Αλλοι μπαζώθηκαν ή μετατράπηκαν σε ανεξέλεγκτες χωματερές, όπως ο υγρότοπος της Μπρέξιζας, ενώ άλλοι, όπως ο Σχινιάς, το Βουρκάρι και η Βραυρώνα, μαστίζονται από τη λαθροθηρία ή απειλούνται από την αυθαίρετη δόμηση και τις βιομηχανικές εγκαταστάσεις.

ΚαταγραφέςΠαρόλα αυτά, η άγρια ζωή της Αττικής αντέχει ακόμη. Το 2009 καταγράφηκαν από την Ορνιθολογική πάνω από 21.500 πουλιά από 141 είδη σε υγρότοπους της Αττικής. Από αυτά, 31 περιλαμβάνονται στο Παράρτημα Ι της Οδηγίας για τα Πουλιά, ενώ 20 είδη έχουν χαρακτηριστεί στο «Κόκκινο Βιβλίο» ως Σχεδόν Κινδυνεύοντα, Τρωτά ή Κινδυνεύοντα.

«Οι υγρότοποι της Αττικής είναι εξαιρετικά σημαντικοί για πολλά είδη χλωρίδας και πανίδας που βρίσκουν σε αυτούς έναν δυσεύρετο στην Αττική τόπο για την επιβίωσή τους», τονίζει η συντονίστρια ενημέρωσης - ευαισθητοποίησης δράσεων διατήρησης της Ορνιθολογικής, Ρούλα Τρίγκου.

«Η ένταξη των υγροτόπων στο κατάλληλο νομικό πλαίσιο είναι απαραίτητη ώστε να κατοχυρωθούν ως τόποι σημαντικοί για τη βιοποικιλότητα, αλλά και ως ελεύθεροι χώροι στο αστικό και περιαστικό περιβάλλον. Η απογραφή και η οριοθέτησή τους αποτελεί το πρώτο βήμα για την αποτελεσματική προστασία τους», προσθέτει η ίδια.

Γιάννης Φώσκολος

Μαυροπετρίτες: Ακολουθώντας τα ίχνη τους με GPS

Ανάμεσα σε 12.000 ζευγάρια μαυροπετριτών που φωλιάζουν στην Ελλάδα, τέσσερα γεράκια σήκωσαν στα φτερά τους δορυφορικούς πομπούς, που βοηθούν τους ερευνητές να αποκρυπτογραφήσουν το μεγάλο μεταναστευτικό ταξίδι τους

Οι πειρατές της Μεσογείου

«Η Ελλάδα φιλοξενεί περίπου το 85% του παγκόσμιου πληθυσμού Μαυροπετρίτη», μας εξηγεί η κ. Ρούλα Τρίγκου, συντονίστρια Ενημέρωσης και Ευαισθητοποίησης Δράσεων Διατήρησης της ΕΟΕ και νονά των τεσσάρων, που έχουν ονόματα ανέμων λόγω της ταχύτητάς τους. Από την πλευρά του, ο κ. Jakob Fric, συντονιστής Δράσεων, επισημαίνει πως «παρότι οι μαυροπετρίτες είναι από τα καλύτερα μελετημένα πουλιά στην Ελλάδα, οι μεταναστευτικές διαδρομές και οι περιοχές διαχείμασής τους στην Αφρική παραμένουν άγνωστες. Οπως φαίνεται και από το χάρτη, όπου καταγράψαμε τη διαδρομή τους, οι μαυροπετρίτες που επισκέπτονται την Ελλάδα ακολουθούν τη διαδρομή του Νείλου, δηλαδή κινούνται ανατολικότερα της Σαχάρας, πράξη που τους προφυλάσσει από τις αντίξοες συνθήκες διάσχισης της ερήμου». Από την πλευρά του, ο κ. Δημαλέξης εξηγεί ότι «το γεράκι αυτό είναι το μοναδικό είδος στην Ευρασία που έχει μεταθέσει την αναπαραγωγική του περίοδο τόσο αργά μέσα στο έτος, από τα τέλη Ιουλίου και μετά, ώστε η ανατροφή των νεοσσών του να συμπίπτει με το φθινοπωρινό πέρασμα των εκατομμυρίων μεταναστευτικών μικρόπουλων -που αποτελούν την κύρια τροφή του- πάνω από τις νησίδες της Μεσογείου, όπου φωλιάζει». Γι' αυτόν ακριβώς το λόγο, αποτελεί έναν από τους πιο ευαίσθητους δείκτες για τη μελέτη των επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής στη ζωή των πουλιών. Και όπως επισημαίνει: «Ενα από τα προβλήματα που θα αντιμετωπίσουν τα μεταναστευτικά είδη πουλιών τα επόμενα χρόνια είναι η επέκταση της αφιλόξενης ζώνης της ερήμου Σαχάρας, που θα αυξήσει τους κινδύνους και τις δυσκολίες στα είδη που προσπαθούν να τη διασχίσουν».

Διαφορετικό σχέδιο πτήσης

Τελικά, ποια διαδρομή ακολούθησε η παρέα των τεσσάρων; Τα ανήλικα πουλιά δεν έφτασαν κατευθείαν στον προορισμό τους, όπως τα ενήλικα που πήγαν κατευθείαν στη Μαδαγασκάρη, αλλά παρέμειναν για κάποιο διάστημα στην κεντρική Αφρική και μετά ξεκίνησαν πάλι για τη νοτιοανατολική Αφρική και τη Μαδαγασκάρη. Σύμφωνα με τα λεγόμενα της κ. Τρίγκου, το πιο αργοπορημένο από τα μικρά ήταν ο Νότος. Και αυτό γιατί έφυγε πιο αργά από τον Ζέφυρο (από την περιοχή όπου παρέμειναν στην κεντρική Αφρική), αλλά και όταν πέταξε νοτιοδυτικά, προσπαθώντας να περάσει το κανάλι της Μοζαμβίκης, αντίκρισε για πρώτη φορά τη θάλασσα και φοβήθηκε. Ετσι, ξαναγύρισε προς τα πίσω και πέρασε στο νησί έπειτα από μερικές ημέρες. «Το κομμάτι αυτό των 500 χιλιομέτρων είναι ενεργειακά απαιτητικό», μας εξηγεί η κ. Χριστίνα Κασσάρα, υποψήφια διδάκτωρ του τμήματος Βιολογίας Πανεπιστημίου Πατρών, που συμμετέχει στην ομάδα τοποθέτησης πομπών. «Μπορεί να περίμενε την επικράτηση πιο ευνοϊκών ούριων ανέμων». Η διαφοροποίηση στο σχέδιο πτήσης των ανήλικων σε σχέση με των ενηλίκων έχει να κάνει με την ηλικία. Τα μικρά έχουν διαφορετική «στρατηγική» και δυνάμεις. Κάνουν περισσότερους σταθμούς για να τραφούν, ενώ τα ενήλικα φτάνουν συντομότερα στον προορισμό τους για να αρχίσουν να μαζεύουν δυνάμεις, έτσι ώστε να μπουν στο παιχνίδι της νέας αναπαραγωγικής περιόδου (τέλη άνοιξης - καλοκαίρι), κάτι που τα μικρά δεν θα τολμήσουν παρά έπειτα από τρία χρόνια.

Κουραστικό και επικίνδυνο ταξίδι

Καθημερινά μετακινούνται στα υποαλπικά δάση της Μαδαγασκάρης, τρέφονται με έντομα (τζιτζίκια, ακρίδες, πεταλούδες, ιπτάμενα μυρμήγκια) που βρίσκονται σε αφθονία και δεν κουράζονται για να τα πιάσουν, και ανακτούν δυνάμεις. Γιατί, όσο και να μας φαίνεται απλό και μέσα στον κύκλο της ζωής τους, η μετανάστευση είναι απίστευτα κουραστικό και επικίνδυνο ταξίδι. Εμείς έχουμε συνηθίσει να στρέφουμε τα μάτια μας στον ουρανό και να θαυμάζουμε τα σμήνη που κατακλύζουν τον ουρανό, χωρίς στιγμή να περνάει από το μυαλό μας σε τι κινδύνους έχουν εκτεθεί για να κερδίσουν ουσιαστικά τη ζωή τους. Τις σκέψεις μου επιβεβαιώνει η κ. Τρίγκου: «Το ταξίδι τους συμπεριλαμβάνει τη διάσχιση της Μεσογείου και της ερήμου Σαχάρας, όπου ούτε τροφή ούτε τόπο για ξεκούραση μπορούν να βρουν. Σε κάθε μεταναστευτική περίοδο ένας τεράστιος αριθμός πουλιών χάνονται λόγω εξάντλησης, αντίξοων καιρικών συνθηκών ή λόγω αποπροσανατολισμού. Και όμως, είναι λιγότερες απώλειες από εκείνες που θα είχαν αν διαχείμαζαν στην Ευρώπη, ενώ αντισταθμίζονται από μια επιτυχημένη αναπαραγωγική περίοδο. Αντίθετα, τις μεγάλης κλίμακας μεταβολές του φυσικού χώρου που συντελούνται δεν μπορούν να τις αντιμετωπίσουν, αφού δεν έχουν αναπτύξει μηχανισμούς προσαρμογής, με αποτέλεσμα καταστροφικές συνέπειες. Χρόνο με το χρόνο το μεταναστευτικό ταξίδι επιμηκύνεται». Τι προσδοκούν όμως να κατακτήσουν οι ερευνητές από την επιτυχία του προγράμματος; «Με τη συλλογή επιπλέον δεδομένων θα κατανοήσουμε το μηχανισμό πλοήγησης που επιστρατεύουν κατά τη μετανάστευσή τους καθώς και τη διασπορά των ανήλικων και αναπαραγωγικά ανώριμων μαυροπετριτών την περίοδο της αναπαραγωγής», καταλήγει η κ. Κασσάρα.

ΑΙΓΑΙΟΓΛΑΡΟΣ: Ένας γλάρος με μεσογειακό ταμπεραμέντο

Είναι το σπανιότερο θαλασσοπούλι της Ελλάδας και ο μοναδικός γλάρος που απαντάται αποκλειστικά στη Μεσόγειο.

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ:

ΤΟ ΧΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΤΟΥ: Θαλασσόβιος.
ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ: Απειλούμενο.
ΕΧΟΥΝ ΑΠΟΜΕΙΝΕΙ: Στη χώρα μας είναι γνωστές περίπου 25 αναπαραγωγικές αποικίες, διάσπαρτες στο Αιγαίο, με συνολικό πληθυσμό 700 ζευγάρια. Σε όλη τη Μεσόγειο πρέπει να είναι περίπου 18.000 ζευγάρια. Το είδος θεωρείται πολύ ευάλωτο, καθώς το 90% του πληθυσμού είναι συγκεντρωμένο σε δύο αποικίες της Ισπανίας (στο Δέλτα του Ebro και στα νησιά Chafarinas).
ΠΡΟΣΔΟΚΩΜΕΝΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΖΩΗΣ: Είναι δύσκολο να υπολογιστεί καθώς, δυστυχώς, αυτά τα πουλιά σπάνια πεθαίνουν «πλήρη ημερών». Δεν ξεπερνά πάντως τα 20 χρόνια.
ΑΠΕΙΛΕΣ: Κυριότερη η ανθρώπινη δραστηριότητα, καθώς φωλιάζει σε μέρη όπου εύκολα φτάνει άνθρωπος ή ζώο. Μία και μόνο επίσκεψη ανθρώπου ή κατοικιδίου στη νησίδα της αποικίας αρκεί για να εγκαταλείψουν τις φωλιές τα ενήλικα πουλιά (αφήνοντας τα αυγά εκτεθειμένα στον καυτό ήλιο και στους ευκαιριακούς θηρευτές) και να καταστραφεί ολόκληρη η αποικία. Απειλή επίσης αποτελεί η μείωση της τροφής τους, δηλαδή του ιχθυοαποθέματος, ο πνιγμός σε αλιευτικά εργαλεία, η ρύπανση των θαλασσών και η αλλαγή της φυσικής μορφολογίας των νησίδων από την υπερβολική βόσκηση. Αρνητική επίδραση έχει και ο ανταγωνισμός του με τον κοινό γλάρο, αφού διεκδικούν τον ίδιο χώρο για φωλιά και τροφή.
ΕΝΑΣ ΑΚΟΜΗ ΛΟΓΟΣ ΝΑ ΣΩΘΕΙ: Στην Ελλάδα οι αποικίες είναι μικρές και διάσπαρτες. Παραμένουν, όμως, σημαντικές για τη γενετική ποικιλότητα του είδους, αφού αποτελούν πυρήνες από όπου μπορούν να ενισχυθούν οι μεγάλες αποικίες της Δυτικής Μεσογείου σε περίπτωση επιδημίας ή άλλης απειλής.

Θεωρείται σύμβολο των νησίδων. Αναδεικνύει, μάλιστα, τη μεγάλη αξία που έχουν ως φυσικοί βιότοποι. Οι ψαράδες, που τον έχουν δει πολλές φορές εκεί, τον διακρίνουν εύκολα από τον κοινό γλάρο και τον αποκαλούν «κοκκινομύτη». Κι έτσι πραγματικά είναι. Ο αιγαιόγλαρος μπορεί να μοιάζει αρκετά με τον πολύ πιο κοινό ασημόγλαρο, με άσπρο σώμα και γκρίζες φτερούγες με μαύρες άκρες, είναι όμως λίγο μικρότερος (50 εκατοστά), ελαφρύτερος και ξεχωρίζει από το βαθύ κόκκινο ράμφος και τα σκουρόχρωμα πόδια. Η πρώτη αποικία του είδους βρέθηκε το 1966 στο χώρο όπου στις μέρες μας εκτείνεται το Θαλάσσιο Πάρκο των Βόρειων Σποράδων. Γενικά στη χώρα μας πάντα διαλέγει το Αιγαίο για να φωλιάσει σε απομονωμένες και ασφαλείς μικρές νησίδες, με μικρή κλίση και αραιή βλάστηση, δημιουργώντας αποικίες των 10 έως 65 ζευγαριών. Οι περισσότερες αποικίες αιγαιόγλαρου βρίσκονται στα Δωδεκάνησα και στις ανατολικές Κυκλάδες, ενώ σημαντικές αποικίες υπάρχουν ακόμα στις περιοχές Λήμνου, Λέσβου, Σποράδων και Κυθήρων. Το Ιόνιο δεν είναι το αγαπημένο του πέλαγος, αν και έχουν παρατηρηθεί ενήλικα πουλιά στην Κέρκυρα την περίοδο της αναπαραγωγής. Οταν αρχίζει η περίοδος της αναπαραγωγής, αρχίζουν και οι... κόντρες με τον κοινό γλάρο, αφού διαλέγουν και οι δύο τα ίδια μέρη για να φτιάξουν παρόμοιες, ακάλυπτες φωλιές στο έδαφος. Το πρόβλημα είναι ότι ο ασημόγλαρος φωλιάζει ένα μήνα νωρίτερα από αυτόν, με αποτέλεσμα ο αιγαιόγλαρος να αναγκάζεται συχνά να διαλέγει λιγότερο κατάλληλους χώρους ή να μη φωλιάζει καθόλου. Οι θέσεις αναπαραγωγής πάντως συχνά αλλάζουν από χρονιά σε χρονιά και τα πουλιά χρησιμοποιούν διάφορες νησίδες στη γύρω περιοχή. Ο ανταγωνισμός των δύο αντιπάλων συνεχίζεται, πέρα από τη φωλιά, και στην τροφή και γι' αυτό συχνά παρατηρούνται συγκρούσεις κυριαρχίας και κλοπή φαγητού. Γύρω στα τέλη Απριλίου, η μητέρα γεννά δύο με τρία «καμουφλαρισμένα» αυγά (καφετιά με μαύρα στίγματα, ώστε να μην ξεχωρίζουν πολύ), τα οποία επωάζει για τρεις με τέσσερις εβδομάδες. Τα αυγά εκκολάπτονται περί τα μέσα Μαΐου και οι νεοσσοί μένουν στη φωλιά για μερικές μέρες. Τα μικρά, τα οποία έχουν καφέ-γκρι χρώμα, αρχίζουν να πετούν μετά περίπου ένα μήνα κι από τα μέσα Ιουλίου ενήλικα και νεαρά εγκαταλείπουν την αποικία και διασπείρονται στις γύρω περιοχές. Σε αντίθεση με τον ασημόγλαρο, ο αιγαιόγλαρος ζει αποκλειστικά στη θάλασσα, αποφεύγει τα γλυκά νερά και δεν «καταδέχεται» να πλησιάσει σκουπιδότοπους και την ενδοχώρα, δείχνοντας σαφή προτίμηση στις ερημικές βραχώδεις ακτές. Αυτό βέβαια σημαίνει και προβλήματα τροφής, αφού δεν εκμεταλλεύεται τις άφθονες πηγές διατροφής που προσφέρουν οι ανθρώπινες δραστηριότητες σε άλλους γλάρους. Πληθυσμοί του αιγαιόγλαρου έχουν καταγραφεί στην Αλγερία, την Τυνησία, στο Μαρόκο, στην Κύπρο, τη Γαλλία, την Ελλάδα, την Ιταλία, την Ισπανία και την Τουρκία. Ο αιγαιόγλαρος αποτελεί αντικείμενο εντατικής φροντίδας από την Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία. Η προστασία του είναι θέμα άμεσης προτεραιότητας, γι' αυτόάλλωστε είναι και ο πρωταγωνιστής του προγράμματος LIFE. Πρόκειται για το πρόγραμμα που υλοποιείται από την Εταιρεία σε 17 νησιωτικές και θαλάσσιες περιοχές, με θέμα «Υλοποίηση δράσεων διατήρησης για τον Θαλασσοκόρακα και τον Αιγαιόγλαρο και αναγνώριση θαλάσσιων σημαντικών περιοχών για τα πουλιά της Ελλάδας» για την περίοδο 2009 - 2012.

ΔΥΟ - ΤΡΙΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΤΟΥ ΠΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ

• Στον αέρα είναι πιο φίνος, ελαφρύς κι ευκίνητος και ξεχωρίζει από τον πιο βαρύ ασημόγλαρο. Αν επικρατεί άπνοια, «αερογλιστρά» ξυστά πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας πετώντας εξαιρετικά αργά.
• Η πιο χαρακτηριστική εικόνα του είναι η συμπεριφορά του όταν τρώει, καθώς έχει τελειοποιήσει μια ειδική μέθοδο ψαρέματος: πετά πολύ αργά και χαμηλά πάνω από το νερό και βουτά απότομα στην επιφάνεια μόλις δει κάποιο ψάρι, βυθίζοντας μερικές φορές για λίγο στο νερό τις άκρες απ' τις φτερούγες του.
• Τρέφεται σχεδόν αποκλειστικά με ψάρια. Αρκετές φορές πλησιάζει τα ψαροκάικα για να φάει αυτά που πετάνε στη θάλασσα. Επειδή είναι αρκετά πιο ευκίνητος σε σχέση με τους άλλους, αρπάζει πρώτος το ψάρι. Αν όμως δεν προλάβει να το καταπιεί αμέσως, είναι σχεδόν βέβαιο ότι οι ασημόγλαροι θα του το αρπάξουν.
• Είναι ένα είδος που αποφεύγει την ανθρώπινη παρουσία, γι' αυτό και οι απομονωμένες και ακατοίκητες βραχονησίδες του Αιγαίου είναι κρίσιμες για την επιβίωσή του.