Παγκόσμια Ημέρα για το Νερό

Η Παγκόσμια Ημέρα για το Νερό καθιερώθηκε στη συνδιάσκεψη του ΟΗΕ σχετικά με το Περιβάλλον και την Ανάπτυξη, που πραγματοποιήθηκε στο Ρίο Ντε Ζανέιρο της Βραζιλίας το 1992. Τη σχετική απόφαση πήρε η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ στις 22 Δεκεμβρίου του 1992, που όρισε την 22α Μαρτίου ως Παγκόσμια Ημέρα για το Νερό.

Το Νερό, ο επονομαζόμενος και λευκός χρυσός, πηγή ζωής για τον άνθρωπο, βρίσκεται ανισομερώς κατανεμημένο στον πλανήτη.

- Το 1/6 του πληθυσμού της γης, δηλαδή πάνω από 1 δισεκατομμύριο ψυχές, δεν έχουν πρόσβαση σε υδάτινες πηγές.

- 1,1 δισεκατομμύρια άνθρωποι πίνουν νερό από μη ασφαλείς πηγές.

- 2,5 δισεκατομμύρια στερούνται και των πλέον βασικών συνθηκών υγιεινής.

- 400.000.000 εκατομμύρια παιδιά, σχεδόν το 1/5 των παιδιών του κόσμου, στερούνται ακόμη και την ελάχιστη ποσότητα καθαρού νερού που χρειάζονται για να ζήσουν.

- 5 εκατομμύρια άνθρωποι πεθαίνουν κάθε χρόνο από ασθένειες σχετιζόμενες με μολυσμένα ύδατα, 10 φορές περισσότεροι από αυτούς που σκοτώνονται κάθε χρόνο σε πολέμους.

- 300 σημεία σ' όλο τον πλανήτη είναι δυνητικά πεδία συγκρούσεων σχετικά με το νερό, σύμφωνα με τον ΟΗΕ.

Το πρόβλημα είναι έντονο και στη γειτονιά μας, ιδίως στη Μέση Ανατολή. Η Τουρκία, χάρις στα δύο μεγάλα ποτάμια, τον Τίγρη και τον Ευφράτη, που πηγάζουν από τα εδάφη της και τα τεράστια φράγματα που κατασκευάζει, προαλείφεται για περιφερειακή δύναμη στην περιοχή.

Ο ΟΗΕ ξεκίνησε από τον Απρίλιο του 2004 δεκαετή καμπάνια με τίτλο «Νερό για Ζωή». Στόχος των δράσεων, που θα εφαρμοστούν από τις κυβερνήσεις όλων των χωρών του κόσμου, είναι η μείωση στο ήμισυ του αριθμού των ανθρώπων που δεν έχουν πρόσβαση σε πόσιμο νερό και στις βασικές συνθήκες υγιεινής.

Σχετικοί Δικτυακοί Τόποι:

http://www.unesco.org/water/water_celebrations/

Παγκόσμια Ημέρα Δασοπονίας

Η 21η Μαρτίου συμπίπτει με την έναρξη της εαρινής ισημερίας και την πρώτη ημέρα της άνοιξης. Η ημέρα αυτή ανακηρύχθηκε Παγκόσμια Ημέρα Δασοπονίας για να φέρει τον άνθρωπο πιο κοντά στο δάσος που καλύπτει το 25% της επιφάνειας της Γης, να του κεντρίσει το ενδιαφέρον να μάθει περισσότερα για τις λειτουργίες του, αλλά και για την ανάγκη προστασίας του, που είναι ζωτικής σημασίας για την ανθρώπινη επιβίωση. Ιδιαίτερα στις μέρες μας, με τις αρνητικές εξελίξεις στα περιβαλλοντικά θέματα, όπως οι κλιματικές αλλαγές, το φαινόμενο του θερμοκηπίου, η ερημοποίηση της γης, οι απειλές στη βιοποικιλλότητα και η εκτεταμένη υλοτόμηση των τροπικών δασών.

Στην Ελλάδα τα δάση βρίσκονται στο έλεος των φυσικών καταστροφών των καταπατητών και της ανεξέλεγκτης εκμετάλλευσης των πόρων τους. Το 15% του δασικού πλούτου της χώρας μας καταστρέφεται κάθε χρόνο από διάφορες αιτίες. Από αυτό μόλις το 10% αναδασώνεται. Οι ελάχιστοι και μεγάλοι σε ηλικία δασοφύλακες, η ελλιπής κρατική χρηματοδότηση, ο απηρχαιωμένος εξοπλισμός και οι 2.500 αδιόριστοι ειδικοί επιστήμονες συνθέτουν το δασοπονικό πρόβλημα της χώρας μας.

Διαδρομές στο Βιβλιοδάσος

Ένα τριήμερο γεμάτο με βιβλία, στη φύση και πολλά άλλα ενδιαφέροντα θα έχουν την ευκαιρία να συμμετάσχουν μαθητές και εκπαιδευτικοί στις 18, 19 και 20 Μαρτίου 2010.

Το τριήμερο οργανώνεται με την ευκαιρία της Διεθνούς Ημέρας για τη ΓΗ (20 Μαρτίου),γ ια τη  Παγκόσμια Ημέρα Δασοπονίας  (21 Μαρτίου),  Παγκόσμια Ημέρα Νερού (22 Μαρτίου)  και της Ημέρας της ΓΗΣ (27 Μαρτίου) με τη συμμετοχή  συγγραφέων, εκπαιδευτικών, υπεύθυνων περιβαλλοντικών προγραμμάτων.

Στη διοργάνωση συμεμτέχουν οι:

1) Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Μαγνησίας, Αντινομαρχία Περιβάλλοντος

2) Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση Μαγνησίας - Υπεύθυνοι Προγραμμάτων Πολιτισμού και Περιβάλλοντος

3) Εργαστήρι Λόγου και Πολιτισμού

4) Κ.Π.Ε Μακρινίτσας

5) Εκδόσεις Παπαδόπουλος

6) Σύμπραξη Εκπαιδευτικών Ν. Μαγνησίας

Σχετικά με το πρόγραμμα http://www.scribd.com/doc/28380740

Διεθνής Ημέρα της Γης

Η Διεθνής Ημέρα της Γης καθιερώθηκε το 1970 με πρωτοβουλία της δημοτικής αρχής του Σαν Φρανσίσκο για να γιορταστεί το θαύμα της ζωής στον πλανήτη Γη. Ήταν μια ιδέα του ακτιβιστή Τζον ΜακΚόνελ, που υιοθετήθηκε και από τον ΟΗΕ. Η Διεθνής Ημέρα της Γης είναι το αντίπαλο δέος της Ημέρας της Γης, που γιορτάζεται στις 22 Απριλίου.

Θύμα τροχαίου 9 μηνών λυκάκι στη Φλώρινα

Οι αρκούδες βρίσκονται σε χειμερία νάρκη, αλλά τα τροχαία με θύματα προστατευόμενα άγρια θηλαστικά δεν σταμάτησαν στη Δυτική Μακεδονία.

Ενα λυκάκι 9 μηνών βρέθηκε νεκρό στην εθνική οδό Αμυνταίου - Φλώρινας, δύο μήνες μετά τον θάνατο άλλου ενός μέλους της ίδιας αγέλης, ενός ενήλικου αρσενικού λύκου, στο ίδιο τμήμα του οδικού άξονα, που δεν διαθέτει καμία περίφραξη παρόλο που πρόκειται για εθνική οδό.

Το άτυχο ζώο, γένους θηλυκού και βάρους 13 κιλών, βρέθηκε με τραύματα στο κεφάλι από τη σύγκρουση με το αυτοκίνητο.

Σύμφωνα με την καταγραφή του πληθυσμού του λύκου που έκανε ο «Αρκτούρος» το 2006, ο αριθμός του λύκου στην περιοχή της Φλώρινας παραμένει σταθερός τα τελευταία δέκα χρόνια και αριθμεί 3 έως 4 αγέλες.

«Το περιστατικό αναδεικνύει για άλλη μία φορά τα τροχαία ατυχήματα ως νέα σοβαρή απειλή για την επιβίωση σπάνιων ειδών της άγριας πανίδας και οδηγεί εύλογα στο ερώτημα αν τελικά η αύξηση των τροχοφόρων οχημάτων, η συνεχής διάνοιξη δρόμων καθώς και η πλημμελής ή ανύπαρκτη περίφραξη στις οδούς είναι οι αιτίες που οδηγούν την άγρια ζωή όλο και πιο κοντά σε κατοικημένες περιοχές, αλλά τελικά και στην εξόντωσή της», επισημαίνει σε ανακοίνωσή της η περιβαλλοντική οργάνωση.

Ο λύκος προστατεύεται σε όλη την Ευρώπη από τη νομοθεσία με τη Σύμβαση της Βέρνης και την Οδηγία 92/43 της ΕΕ, ενώ στην Ελλάδα έπαψε να θεωρείται επιζήμιο είδος από το 1991 και χαρακτηρίζεται επίσημα ως «τρωτό» είδος.

Οι απειλές για την επιβίωσή του στην Ελλάδα είναι κυρίως ανθρωπογενείς και έχουν να κάνουν με τη συνεχή υποβάθμιση των βιοτόπων, τη μείωση διαθεσιμότητας φυσικής λείας, τη μεταστροφή της κτηνοτροφίας από ελεύθερη (εκτατική) σε σταβλισμένη (εντατική), αλλά και την αρνητική εικόνα του μόνιμου «κακού» των παραμυθιών.

Κάλεσμα για σωτηρία των ψαριών

Οι πληθυσμοί του τόνου και του μπακαλιάρου έχουν μειωθεί κατά 90% παγκοσμίως. Η οργάνωση κάνει έκκληση στα σούπερ μάρκετ να προμηθεύονται ψάρια και θαλασσινά από βιώσιμες αλιευτικές μεθόδους. Την «κόκκινη λίστα» με τα ψάρια και τα θαλασσινά που πωλούνται στην αγορά ενώ απειλούνται με εξαφάνιση έδωσε σήμερα στη δημοσιότητα η περιβαλλοντική οργάνωση Greenpeace.

Σύμφωνα με τη λίστα οι πληθυσμοί του τόνου και του μπακαλιάρου έχουν μειωθεί κατά 90% παγκοσμίως, ενώ στην Ελλάδα υπεραλιευμένα χαρακτηρίζονται ο μπακαλιάρος, η γαρίδα, η κουτσομούρα, το χταπόδι, η γάμπαρη και η καραβίδα.

Η οργάνωση απευθύνει έκκληση στα σούπερ μάρκετ να ηγηθούν της προώθησης βιώσιμων αλιευτικών μεθόδων, εξασφαλίζοντας ότι τα ψάρια που προμηθεύονται έχουν αλιευθεί κατ’ αυτό τον τρόπο - στο πρότυπο αγγλικών, ισπανικών και γερμανικών καταστημάτων.

Παράλληλα, καλεί τους Ελληνες καταναλωτές να συμβουλεύονται τη λίστα για τις αγορές τους.

Χαρακτηριστική ως προς τις ανησυχίες της οργάνωσης είναι η δραματική διαπίστωση στην οποία καταλήγουν οι επιστήμονες: Μέχρι τα μέσα του αιώνα, τα ψάρια και τα θαλασσινά είναι πιθανό να έχουν εξαφανιστεί πλήρως από τις θάλασσες και κατά συνέπεια από τη διατροφή μας.

Σήμερα τα 3/4 των ιχθυαποθεμάτων διεθνώς είναι υπεραλιευμένα και απειλούνται άμεσα, βρίσκονται στο όρια της κατάρρευσης ή έχουν ήδη εξαφανιστεί.

Ως σοβαρότερες αιτίες ενοχοποιούνται η υπεραλίευση, οι καταστροφικές μέθοδοι αλιείας, η παράνομη αλιεία, οι υδατοκαλλιέργειες και ο χαμηλός ρυθμός αναπαραγωγής ευάλωτων ειδών.

Η πρόταση

Στο πλαίσιο αυτό η Greenpeace ζητά από τα σούπερ μάρκετ να αποσύρουν από τα ράφια και τα ψυγεία τους τα είδη που κινδυνεύουν περισσότερο, να προωθήσουν την ποικιλία των βιώσιμων αλιευμάτων που διατίθενται προς πώληση και να συνεργαστούν με επιστήμονες προκειμένου να απορρίψουν την αγορά αλιευμάτων από στόλους που δεν βελτιώνουν τις μεθόδους τους.

«Αν συνεχίσουμε να λεηλατούμε τους ωκεανούς, σύντομα στις θάλασσες δεν θα έχει μείνει ούτε λέπι και τα μόνα θαλασσινά που θα έχουν απομείνει για να καταναλώσουμε θα είναι οι... τσούχτρες», δήλωσε η Ναταλία Τσιγαρίδου, υπεύθυνη του Δικτύου Δράσης Καταναλωτών της Green-peace.

«Η προστασία της θάλασσας περνάει και από το πιάτο μας. Για να μπορούμε όλοι να κάνουμε υπεύθυνες καταναλωτικές επιλογές, πρέπει τα σούπερ μάρκετ να διασφαλίσουν ότι τα ψάρια και τα θαλασσινά που διαθέτουν έχουν αλιευθεί με βιώσιμο τρόπο».

Ζώα υπό εξαφάνιση: Κόκκινο Ελάφι - Επιβιώνει 12 εκατομμύρια χρόνια, κινδυνεύει τώρα...

Κάποτε ζούσε σε όλη σχεδόν την Eυρώπη και την Ασία. Κατάφερε να επιβιώσει όταν άλλα είδη εξαφανίζονταν. Σήμερα, λόγω των πυρκαγιών, της αποψίλωσης των δασών και της παράνομης θήρας, κινδυνεύει

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ
ΤΟ ΧΑΪΔΕΥΤΙΚΟ ΤΟΥ: Δον Ζουάν.
ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ: Κινδυνεύον.
ΕΧΟΥΝ ΑΠΟΜΕΙΝΕΙ: Στη Ν. Ζηλανδία, όπως και στην Αυστραλία, έχουν απομείνει μόνο δύο μικρά κοπάδια. Στη Σαρδηνία υπολογίζονται σε 300 άτομα και 160 στο Κασμίρ - και αυτά υπό αυστηρό καθεστώς προστασίας. Στην Ελλάδα, πάλι, ο ακριβής αριθμός τους είναι άγνωστος: πριν από περίπου 15 χρόνια εξαφανίστηκε ολόκληρος ο πληθυσμός της χερσονήσου της Σιθωνίας, ενώ ο αντίστοιχος της Πάρνηθας μάχεται -παρά την ανεξέλεγκτη λαθροθηρία και την πυρκαγιά του 2007- για την επιβίωσή του. Σύμφωνα με κάποιες εκτιμήσεις, ο σημερινός αριθμός τους υπολογίζεται μεταξύ 300 και 500 ζώων.
ΠΡΟΣΔΟΚΩΜΕΝΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΖΩΗΣ: 10 - 13 χρόνια στη φύση, 20 χρόνια σε αιχμαλωσία.
ΑΠΕΙΛΕΣ: Η λαθροθηρία, η υπερβόσκηση από αγελαία ζώα, οι δασικές φωτιές αλλά και η γενετική του αλλοίωση από τον υβριδισμό του με άλλα υποείδη ελαφιών.
ΕΝΑΣ ΑΚΟΜΗ ΛΟΓΟΣ ΝΑ ΣΩΘΕΙ: Με τα πρώτα ίχνη ζωής του να καταγράφονται εδώ και 12 εκατ. χρόνια, κατάφερε να επιβιώσει όταν πολλά άλλα ζώα δεν μπόρεσαν. Το γεγονός ότι βρίσκεται στη βάση της τροφικής αλυσίδας, καθιστά καθοριστικό το ρόλο του στη διαμόρφωση, διατήρηση και εξέλιξη των οικοσυστημάτων.
Η κυριότερη πατρίδα του ελαφιού είναι οι μύθοι, τα παραμύθια και οι συμβολισμοί που του έχει δώσει ο άνθρωπος. Ωστόσο, από τη θεά Αρτεμη που τα είχε σύμβολό της, μέχρι τον Αγιο Βασίλη, που τα επέλεξε για να σέρνουν το έλκηθρό του, πολλά έχουν αλλάξει. Ο άλλοτε ισχυρός δεσμός του ανθρώπου με το πανέμορφο αυτό ζώο κινδυνεύει σήμερα να χαθεί. Αιτία δεν είναι άλλη από την απειλητική ανθρώπινη παρουσία, που οδηγεί το κόκκινο ελάφι -ένα από τα τρία είδη που συναντώνται στην Ελλάδα- στο να δίνει σήμερα τον πιο κρίσιμο αγώνα για την επιβίωσή του.
Κάτοικος των περισσότερων χωρών της Ευρώπης, των βουνών του Καυκάσου, της Μικράς Ασίας, της δυτικής και κεντρικής Ασίας και μοναδικός άποικος του είδους του μέχρι τα τέλη του 1990 στις χώρες της Αφρικής (Μαρόκο, Τυνησία, Αλγερία), έχει καταλήξει να εκτρέφεται σήμερα σε φάρμες (Ν. Ζηλανδία, Αργεντινή, Κίνα, Αυστραλία, Αμερική κ.ά.). Και αυτό εξαιτίας της νοστιμιάς και της υψηλής διατροφικής αξίας του κρέατός του, που είναι πλούσιο σε πρωτεΐνες. Αυτός όμως δεν είναι και ο μοναδικός λόγος για τον οποίο κινδυνεύει. Τα κέρατά του στολίζουν, εν είδει διακόσμησης, πολλά σαλόνια ή χρησιμοποιούνται για την παρασκευή φαρμάκων (κυρίως ολιστικών).
Το μεγαλύτερο μη οικόσιτο θηλαστικό
Το κόκκινο ελάφι, από τα μεγαλύτερα του είδους σε μέγεθος, προτιμά τα δάση το χειμώνα, ενώ το καλοκαίρι επιλέγει μεγαλύτερο υψόμετρο όπου η τροφή αφθονεί. Είναι μηρυκαστικό (τρέφεται με κλαδιά και φύλλα δέντρων όσο και με διάφορες πόες) και σε κάθε οπλή έχει τον ίδιο αριθμό δακτύλων, όπως οι καμήλες, οι κατσίκες και τα βοοειδή. Το αρσενικό φτάνει τα 2,30 μ. σε μήκος, τα 240 κιλά σε βάρος και το 1,05 - 1,20 μ. σε ύψος, ενώ το θηλυκό δεν ξεπερνά τα 2,10 μ., με μέγιστο βάρος τα 170 κιλά. Το αρσενικό δεν θεωρείται ιδιαίτερα πιστό, μια και σε κάθε ενήλικο αναλογούν 8 - 10 θηλυκά - εξ ου και ο χαρακτηρισμός Δον Ζουάν ή Σουλτάνος, που του αποδίδεται!
Η απόλυτη στιγμή εγρήγορσής του, νωρίς την αυγή ή το δειλινό, συμπίπτει με την «ώρα μουγκρίσματος» - που είναι και το κάλεσμα για τη συγκέντρωση του εκάστοτε χαρεμιού. Με την ίδια κραυγή, αλλά και πραγματοποιώντας παράλληλους βηματισμούς, εκφοβίζει τους αντιπάλους του, διεκδικώντας το δικαίωμα στην αναπαραγωγή, η οποία αρχίζει κάθε Αύγουστο και σταματάει το χειμώνα. Το κάθε αρσενικό οριοθετεί μια περιοχή ως δική του επικράτεια και αρχίζει το επίμονο φλερτ. Μετά από τουλάχιστον 12 ερωτικές επαφές, η ελαφίνα μένει έγκυος και κυοφορεί για περίπου 8 - 9 μήνες. Γεννάει συνήθως ένα μωρό με άσπρες βούλες, τις οποίες χάνει μόλις μεγαλώσει. Το μικρό ενσωματώνεται στο κοπάδι δύο εβδομάδες μετά τη γέννησή του, απογαλακτίζεται ύστερα από δύο μήνες ενώ μένει κοντά στη μητέρα του για περίπου έναν χρόνο.
Η γρηγοράδα του κόκκινου ελαφιού, η ευλυγισία, η χάρη και η ομορφιά του, το υγρό του βλέμμα, σε συνδυασμό με μια ήρεμη δύναμη που αποπνέει, προκαλούν το θαυμασμό του ανθρώπου. Που συνεχίζει, πάραυτα, να το κυνηγά...
ΔΥΟ - ΤΡΙΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΤΟΥ ΠΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
•   Σε όλο τον κόσμο υπολογίζεται ότι υπάρχουν περίπου 45 είδη ελαφιών, ένα εκ των οποίων είναι το κόκκινο ελάφι ή «έλαφος η ευγενής» (Cervus elaphus).
•   Το τρίχωμά του αντί να είναι κόκκινο, όπως θα περίμενε κανείς, είναι καφεκόκκινο το καλοκαίρι και γκρίζο το χειμώνα.
•   Μόνο τα αρσενικά έχουν κέρατα, τα οποία δημιουργούνται την άνοιξη (αναπτύσσονται καθημερινά έως 2,5 εκ.) και απορρίπτονται, κάθε χρόνο, στο τέλος του χειμώνα. Είναι οστέινα και προστατεύονται από ένα μαλακό αγγειώδες δέρμα γνωστό και ως βελούδο.
•   Είναι κοινωνικό ζώο και ζει σε αγέλες, άλλες για τα αρσενικά και άλλες για τα θηλυκά. Τα αρσενικά, όταν ξεκουράζονται ή τρώνε, τοποθετούν φρουρούς για να προφυλαχθούν από πιθανές επιθέσεις.
•   Μετά το ζευγάρωμα οι θηλυκές σχηματίζουν αγέλες των 50 ατόμων αλλά και «νηπιαγωγεία» για τα νεογέννητα.
•   Εχθροί του είναι οι λύκοι, η καφέ αρκούδα και περιστασιακά ο ευρασιατικός λύγκας, τα αγριογούρουνα και τα σκυλιά.
•   Εχει απεικονιστεί από τον άνθρωπο σε ευρωπαϊκά σπήλαια (ανώτερη Παλαιολιθική εποχή), σε σπήλαια της Σιβηρίας (Νεολιθική εποχή) και στη Σκωτία.
•   Στην Ελλάδα η παρουσία του χρονολογείται από τους ιστορικούς χρόνους μέχρι σήμερα.